CHOINKI

Świerk pospolity / picea abies /

Jedyny krajowy gatunek świerka od zamierzchłych czasów rosnący na terenie naszego kraju. Występuje u nas tylko na niektórych obszarach, w górach oraz w południowej i północno-wschodniej części niżu. Świerk pospolity rośnie bardzo szybko. drzewo wysokości 30-50 metrów, średnicy pnia do 1 metra. Pień prosty, wyraźnie zachowany do wierzchołka. korona bardzo regularna, stożkowata. Gałęzie boczne w wyraźnych piętrach, odstające poziomo lub łukowato wygięte, z podnoszącymi się wierzchołkami. W zwarciu oczyszcza się dość łatwo z bocznych gałęzi, tworząc gładkie pnie. Korowina na pniu czerwonobrązowa. Młode pędy żółtobrązowe lub czerwonawe, nagie lub słabo owłosione, bruzdowane. Pączki jajowatostożkowate, ostro zakończone, szarobrązowe, na szczytach silnych pędów często okryte pozaginanymi igłami. Igły 2 cm, płasko rozłożone, na pędach zawiązujących szyszki i u drzew starych zawsze grube, sztywniejsze i ułożone szczoteczkowato wokół pędu. Kwiaty męskie purpurowoczerwone, żeńskie pięknie, karminowo zabarwione lub zielonkawe, osadzone na końcach zeszłorocznych pędów w szczytowej partii korony. szyszki jasnoszare, cylindryczne, długości 10-15 cm i średnicy 3-4 cm, o łuskach zmiennego kształtu (romboidalne, zaokrąglone, zwężone ku wierzchołkowi lub o brzegu wywiniętym). Nasiona dojrzewają w październiku, lecz szyszki utrzymują się na drzewie przez całą zimę.
Lubi stanowiska słoneczne lub półcieniste, osłonięte od silnych mroźnych wiatrów. Najlepiej czuje się w miejscach o dużej wilgotności powietrza. Korzystnie reaguje na częste zraszanie i podlewanie. Doskonale radzi sobie z nie sprzyjającymi warunkami zimowymi.
Najlepiej rozwija się na żyznych, wilgotnych i głęboko uprawionych glebach. Nieźle znosi lekkie, przepuszczalne podłoża. Wytwarza płytki, szeroko rozgałęziony system korzeniowy.
Gatunek rozmnażamy przez wysiew nasion w kwietniu lub maju, od czerwca do września robimy sadzonki z odmian karłowych, a niektóre szybciej rosnące odmiany rozmnażamy przez szczepienie na siewkach tego samego gatunku.
Doskonale znosi przycinanie. Posadzony w rzędzie w słonecznym miejscu ogrodu, regularnie cięty i strzyżony, tworzy zwarte, zimozielone żywopłoty i szpalery. Szczególne znaczenie w upiększaniu ogrodów mają jego liczne odmiany, zwłaszcza karłowe i wolno rosnące. Zróżnicowane pod względem pokroju, siły wzrostu i wybarwienia igieł, znajdują zastosowanie w różnorodnych kompozycjach pokrojowych, zarówno w dużych założeniach ogrodowych, jak i na niewielkich działkach. Znajduje zastosowanie w parkach i innych zadrzewieniach. Używany jest na osłony przed wiatrem i śniegiem.

CHOINKI - świerk pospolity (picea abies)
Sadzonki świerka pospolitego

więcej --->>>

Drzewo wysokości do 30 metrów, u nas zwykle nie wyższe niż 15-20 m. Korona bardzo regularna, ale zmienna w kształcie, często u starszych drzew szerokosłupowa. Gałęzie sztywne, osadzone na pniu pod kątem prostym (płasko rozpostarte), tworzą zwykle bardzo wyraźne, oddalone od siebie piętra. Kora na pniu szarobrązowa, dość gruba i głęboko spękana. Pączki stożkowate, bez żywicy, pokryte odwijającymi się łuskami. Pędy nagie, grube, żółtawobrązowe do żółtopomarańczowych. Igły sztywne, ostre, kłujące, długości 2-3 cm, os sinozielonych do srebrzystych, odstające promieniście od gałązek (osadzone szczoteczkowato). Szyszki wydłużone, cylindryczne, długości do 10 cm, jasnobrązowe, zwykle obficie pokryte żywicznymi wyciekami. łuski cienkie, wiotkie, ku wierzchołkowi wydłużone, z pofałdowanym i powycinanym brzegiem.
Występuje w Zachodniej Ameryce Północnej (Góry Skaliste), w stanach Kolorado, Utah, Nowy Meksyk, Wyoming. Rośnie w grach najczęściej na północnych skłonach i w dolinach rzek. Dochodzi do wysokości 3300 m n.p.m. nie tworzy czystych drzewostanów, lecz rośnie pojedynczo lub grupami wśród innych gatunków iglastych.
Świerk kłujący został znaleziony dopiero w 1862r. i wkrótce po tym wprowadzony do uprawy w Europie. Bardzo szybko zyskał powszechne uznanie i szeroko rozpowszechnił się w wielu krajach, głównie dzięki pięknemu zabarwieniu igliwia, a także dużej zdolności adaptacyjnej w różnych warunkach nie tylko w krajach Europy Zachodniej, ale także w Europie Środkowej i Wschodniej (Rosja, Białoruś, Ukraina). Okazał się drzewem bardzo wytrzymałym na niskie temperatury i na susze. W Rosji np. doskonale rośnie nie tylko w surowych warunkach zimowych Petersburga i Moskwy (znane świerki srebrne pod Murem Kremlowskim), ale także w suchym, kontynentalnym klimacie Ukrainy, Krymu i Kaukazu. W uprawie wydał liczne formy o różnym, często bardzo intensywnym zabarwieniu igieł. Szczególnie cenione są odmiany o srebrzystoniebieskim zabarwieniu igieł, zwane powszechnie "świerkami srebrnymi". Są one w szkółkach rozmnażane najczęściej przez szczepienie. Ostatnio stosuje się także rozmnażanie z nasion i selekcję siewek, wybierając okazy o intensywny, srebrzystym zabarwieniu igieł. Siewki rosną szybciej od form szczepionych, charakteryzują się regularną koroną, jednakże nie zawsze w populacjach siewek procent takich form jest wysoki.
Świerk kłujący obok wysokiej wytrzymałości na niskie temperatury i na suszę, odznacza się również stosunkowo wysoką odpornością na zanieczyszczenia powietrza i dobrze rośnie w miastach. Jest mało wymagający w stosunku do gleby i rośnie nawet na bardzo suchych glebach piaszczystych i żwirowatych. Natomiast źle rośnie w ocienieniu i może być sadzony tylko miejscach słonecznych. W parkach i w zieleni osiedlowej najlepiej sadzić pojedynczo lub w luźnych grupach, tak aby drzewa przez wiele lat nie ocieniały się wzajemnie i długo zachowywały pełne ugałęzienie koron.
Świerk kłujący jest gatunkiem zmiennym, głównie pod względem zabarwienia igieł. W uprawie otrzymano bardzo liczne odmiany, różniące się intensywnością i odcieniem zabarwienia, a także pokrojem korony.