Daglezja glauca
[Pseudotsuga menziesii Glauca]

 

Sina odmiana daglezji, rośnie wolniej od daglezji zielonej i osiąga wielkość do 20 metrów. Korona wąska, z gałęziami skierowanymi bardziej pionowo w górę. Igły grubsze, sztywniejsze, zwykle nastroszone i szczoteczkowato ustawione na pędzie. Zabarwienie igieł bardzo zmienne - od sinozielonego aż po srebrzyste. Szyszki mniejsze, z dłuższymi, odgiętymi ku nasadzie łuskami okrywowymi.
Występuje w Górach Skalistych od Montany i Idaho po Arizonę i Nowy Meksyk. Rośnie w rejonach o suchym, kontynentalnym klimacie, w górach. Jest wytrzymała na suszę i niskie temperatury. Dobrze rośnie w warunkach wielkomiejskich i wykazuje odporność na dymy i zapylenie. U nas spotykana w parkach, natomiast rzadko sadzona w lasach. Polecana dla terenu całego kraju.
Jest drzewem szybko osiągającym znaczne rozmiary. Korowina na młodych drzewach gładka, szara, z licznymi, wypukłymi pęcherzami żywicznymi. Wyciśnięta z nich żywica ma charakterystyczny zapach. Natomiast u starych drzew korowina jest gruba. Pączki wydłużone, ostre, nie okryte żywicą, z przylegającymi łuskami. Igły równowąskie, spłaszczone, miękkie, u nasady zwężone w krótki ogonek, po roztarciu wydzielające zapach. Po opadnięciu igieł na gałązce pozostają owalne ślady, nieznacznie wystające ponad powierzchnię. Daglezja zalicza się do roślin jednopiennych. Kwiaty męskie żółte, zebrane w cylindryczne, drobne kotki, wyrastające pojedynczo w kątach igieł po spodniej stronie gałązek. Kwiaty żeńskie w małych, zielonych lub purpurowych szyszeczkach wyrastających na końcach bocznych pędów. Zwykle dotyczy to drzew w wierzchołkowych partiach korony, jednak u drzew swobodnie rosnących, w pełnym oświetleniu, pojawiają się na gałęziach bocznych. Szyszki  jajowate lub jajowatocylindryczne, zwisające, dojrzewają w roku kwitnienia i opadają z drzewa w całości po wysypaniu nasion. Łuski nasienne cienki, lecz zdrewniałe, zaokrąglone, całobrzegie. Łuski nasienne cienkie, lecz zdrewniałe, zaokrąglone, całobrzegie. Łuski okrywowe dłuższe od nasiennych i wystające na zewnątrz, języczkowate, trójzębne, ząbek środkowy znacznie dłuższy od bocznych, ościsty. Nasiona ze skrzydełkami przyrośniętymi do ich części górnej. Siewki rozwijają 5-12 liścieni.
Jest cennym drzewem ozdobnym dla parków i innych typów zadrzewień, zwłaszcza tam, gdzie zależy nam na szybkim uzyskaniu tzw. wysokiej zieleni. Nadaje się do sadzenia pojedynczo i w grupach, także z innymi drzewami iglastymi. Przy dostatecznym oświetleniu długo utrzymuje pełne ugałęzienie koron nawet u drzew blisko 100-letnih, co należy wykorzystać w architekturze zieleni. Jest także niezastąpionym gatunkiem iglastym do zadrzewień krajobrazowych, w miejscowościach wypoczynkowych i uzdrowiskowych.
Daglezję rozmnaża się z nasion, które u nas dobrze dojrzewają. Nasiona wysiewa się wiosną do skrzyń inspektowych lub wprost na zagon (koniec kwietnia - początek maja). Jednoroczne siewki wymagają szkółkowania. Na miejsce stałe najlepiej wysadzać rośliny 4-5 letnie. Przesadzanie daglezja znosi dobrze, dzięki obfitemu systemowi korzeniowemu. Jest stosunkowo odporna na choroby grzybowe i szkodniki.